Γκρίνια
Σε γενικές γραμμές, δεν μ’ αρέσει να γκρινιάζω για τους ανθρώπους. Πόσο μάλλον για τις ιντερνετικές περσόνες, που είναι φύσει πολλές κλάσεις πιο εριστικές, θέλοντας να αποδείξουν ότι είναι ξεχωριστές και μοναδικές.
Σήμερα θα γκρινιάξω για την κατηγορία των σινεφίλ χίπστερς. Μπάι δε γουέη, αν θέλετε να οπτικοποιήσετε για τι σόι ανθρώπους μιλάω, δείτε αυτούς τους γαμημένους χίπστερς. Θα τους ξεχωρίσετε κατευθείαν.
Αφορμή είναι διάφορα ριβιού του Soul Kitchen που διάβασα στα Ίντερνερντς. Μπότομ λάιν, εγώ πιστεύω ότι είναι μία εξαιρετική ταινία, οι διάφοροι, ον και οφ λάιν, χιπστερς αν και αναγνωρίζουν την πολυσχιδή αρτιότητα της ταινίας, δεν ξεχνούν να κάνουν σπόντα για τη σεναριακή ελαφρότητα.
Το πρόβλημά μου δεν είναι με όσους διαφωνούν μαζί μου. Μ’ αρέσει να μιλάω με ένλογους ανθρώπους που διαφωνούν μαζί μου. Το πρόβλημά μου είναι με αυτή την πρηξαργυρηκή στάση: (διαβάστε το μέσα σας, με φάλτσα προπαροξύτονη και ενοχλητική φωνή) “κοίτα, εγώ έχω άποψη, γιατί έχω δει πολλές ταινίες, κι επειδή η δυσκοιλιότητα και η κοινωνική αμηχανία μου, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος κάθε έκφανσης της ζωής μου, θα εφαρμόσω τη ψυχαναγκαστική μιζέρια μου όχι μόνο για να δείξω ότι επειδή έχω επιβάλλει στον εαυτό μου να δει καταθλιπτικές ταινίες με δήθεν δράμα, κι εσύ δεν τις έχεις δει, μπορώ να κρίνω καλύτερα μια ταινία από σένα, αλλά και να σε υποτιμήσω, γιατί ακόμη κι αν οι καταθλιπτικές ταινίες που έχω δει δεν μου άρεσαν, κατάφερα να χτίσω χαρακτήρα από αυτή την εμπειρία, και να πείσω τον εαυτό μου ότι στην πραγματικότητα μου άρεσαν, με αποτέλεσμα να συνειδητοποιήσω ότι επειδή δεν με έχει αγαπήσει κανείς σ’ αυτή τη ζωή, δεν φταίει η ξινισμένη μου φάτσα και το D&καλά alternative lifestyle μου, αλλά το γεγονός ότι η ζωή είναι ένα αέναο πηγάδι θλίψης, έτσι λοιπόν, δεν καταλαβαίνω τι εννοείς περί context, κι ότι το παν σε μία ταινία είναι τα συμπεράσματα που σε οδηγεί να κάνεις μέσα σε καλλιτεχνικά πλαίσια που αποφασίζει ο δημιουργός, ορίζοντας έτσι το ύφος της ταινίας, και ούτε καταλαβαίνω τι εννοείς πως ακόμη και στις δραματικές ταινίες (και καταστάσεις) μπορείς να βρεις κωμωδία και το αντίστροφο, γιατί εγώ σαν ξεχωριστή χιονονιφάδα που είμαι, έχω καταλήξει πως δεν θα γελάω με χαζά αστεία, γιατί είμαι πλέον 22 και πρέπει να κάνω συζητήσεις για τη Μέση Ανατολή και προχθές έστειλα ένα γράμμα στο IMDB και τους ζήτησα να μην βαθμολογούν πλέον τις ταινίες με αστέρια, αλλά με Ζάναξ.”
Ξέρω, η γκρίνια μου δεν είναι λιγότερο κουραστική και σόρι ρε αναγνώστη. Αλλά δεν τους μπορώ τους δήθεν, μου ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι. Όπως επίσης και τους δογματικούς ανθρώπους. Όπως επίσης και αυτούς που αρχίζουν κάθε γαμημένη συζήτηση με τις λέξεις “Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…”
