Glimpses of truth
αυτό είναι ένα εμβόλιμο ποστ που γίνεται κάτω από την επίρροια αλκοόλ, και δεν έχει καμία σχέση με το συνολικό narrative που προωθώ στο blogμου γενικότερα
Ναι, δεν υπάρχει θεός (το θ επίτηδες μικρό) γιατί αν υπήρχε δεν θα άφηνε παιδάκια να πεθαίνουν από AIDS στην Αφρική, γι’ αυτό είμαστε σχετικά σίγουροι.
Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς, ως εξελιγμένοι πολιτισμοί. Προσωπικά προτείνω να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Αν υπάρχει έστω και μια ρανίδα αξιοπρέπειας στον εαυτό μας, οφείλουμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας.
Καταλαβαίνω πως αυτό ακούγεται (σε νηφάλιο μυαλό) παράλογο έως μπανάλ αλλά οφείλουμε να πιστεύουμε στον εαυτό μας. Μπορεί να κλείνω το ένα μάτι μάτι μου, ώστε να μπορώ να εστιάσω στον πληκτρολόγιο σωστά με το άλλο, αλλά γι’ αυτό πλέον είμαι σίγουρος.
Πιστεύω πως ότι πρέπει αν κάνουμε να θεωρείται θεϊκό.
Γιατί έτσι είναι.
Γιατί ο μόνος αξιοσέβαστος στόχος στη ζωή, είναι αυτός που γνωρίζεις. Μπορεί να μην γνωρίζεις επακριβώς ποιος ή που είναι, αλλά να ξέρεις ότι αυτός είναι.
Και ποτέ δεν είναι αργά, 20, 30 ή και 40 το ίδιο είμαστε. Ειδικά εμείς οι άντρες, που στα λόγια του μεγάλου κωμικού, γεννιόμαστε με το ένα δάχτυλο στη μύτη, το άλλο χέρι στο πουλί και ψηλώνουμε.
Έτσι λοιπόν, κάντε μου τη χάρη, και αύριο στη δουλειά σας, γίνετε ψώνια, αυτό που σας έλεγαν πάντα οι γονείς σας να μη γίνετε, αυτό που κοροϊδεύετε στα προκριματικά του X-factor. Τολμήστε να πιστέψετε στον εαυτό σας, δίχως αμφιβολία, δίχως όρια.
Και ίσως να πετύχετε το υπερβατικό.
Ίσως όχι.
Αλλά τότε θα είναι η μόνη στιγμή που θα μπορέσετε να πείτε “what if…”
Και προσωπικά το αποκλείω. Γιατί είμαστε τέλειοι, σχεδόν κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση, μόνο που δεν έχουμε τέτοιες θεανθρωπικές ανάγκες.
Έτσι σε θέλω αναγνώστη μου
