Η αίσθηση του να ανήκεις κάπου
aka Η τέχνη του να κάνεις φίλους
Είσαι, λοιπόν, σε μία καφετέρια και περιμένεις τον φίλο σου ή τη φίλη σου, να φτάσει ώστε να πιείτε ένα ρημαδοκαφέ, μιας που έχεις να τον/την δεις κάτι βδομάδες. Κλασικά έχει αργήσει και κάθεσαι στο μπαρ. Κι εκείνη τη στιγμή μπένει μέσα ένας πελάτης και κάθεται κι αυτός στο μπαρ και γυρνάει και σε ρωτάει: “Πόσο ήρθε ο ΠΑΟΚ χθες;”
Και κάθεσαι και αναλογίζεσαι εκείνο το πολύ ευχάριστο (ναι, γράφει και τέτοια) άρθρο του Ουμπέρτο Έκο, για έναν ταξιτζή που τον ρωτάει για το χθεσινό ματς και αναρωτιέται αν γυρνούσε αυτός και τον ρωτούσε για τη χθεσινή τζαζ συναυλία ενός γνωστού μουσικού που παίζει κλαρινέτο, αν θα τον περνούσε για τρελό ο οδηγός, κι έχει δίκιο. (ο Έκο, όχι ο ταρίφας)
Γιατί παντού θα βρεις τον μέγιστο κοινό διαιρέτη. Είτε είναι στους άντρες, στις γυναίκες, στους εξωστρεφείς ή μη, στους δραστήριους ή στους σπιτόγατους. Θα γυρίσει ο άλλος και θα σε ρωτήσει για ποδόσφαιρο. Κι εσύ είτε έχεις 100 πόντους IQ παραπάνω, είτε είσαι μορφωμένος, είτε σε απασχολούν άλλα θέματα, είτε έχεις άλλα προβλήματα στη ζωή σου, είσαι (κοινωνικά) υποχρεωμένος να απαντήσεις εκείνη τη στιγμή.
Όλοι θέλουν να ανήκουν κάπου. Κι επειδή είμαστε ιδιαίτεροι άνθρωποι (όλοι μας) αρκούμαστε στο μέγιστο κοινό διαιρέτη, το ποδόσφαιρο (εγώ όχι, αλλά όχι γιατί το παίζω αυθύπαρκτος και μοναδικός, αλλά γιατί δεν έχω ιδέα από ποδόσφαιρο). Όλοι θέλουμε να ανήκουμε κάπου. Παίζεις στοίχημα; Κι εγώ! Η αγαπημένη μου ταινία είναι το Matrix! Κι εμένα, ας γίνουμε φίλοι. Μ’ αρέσει να αγοράζω παπούτσια που κοστίζουν το ένα τρίτο του (βασικού) μισθού μου, γιατί το είδα στο Σεξ&Δε σίτυ και μου φάνηκε κουλ και κατα βάθος είμαι ένα κακό κλισέ απομεινάρι γυναίκας! Αχ τι ωραία, να πάμε για καφέ αύριο.
Και δεν με ενοχλεί που οι άνθρωποι έρχονται κοντά, αν και πρέπει να κάνουμε κάτι για τη διαιώνιση του είδους μερικών εξ αυτών, αλλά αυτά σε ένα άλλο ποστ, πρώτα ο Θεός, που δεν το βλέπω (που λέει κι ο Τζιμάκος). Δεν με ενοχλεί αλήθεια γιατί κατά βάθος όλα τα καψίματα είναι ίδια.
Όλοι σας θα έχετε “χάσει” κάποιον φίλο από WoW, πολλοί από εσάς μπορεί να βλέπετε σπάνια έναν κολλητό σας γιατί του φάνηκε βιώσιμη και sustainable μέθοδος εξάσκησης της αναπαραγωγικής διαδικασίας τα μπουζούκια, ή κάποιον που πηγαίνει εκκλησία, από τότε που σώθηκε από καρκίνο ή αυτόν που άρχισε τους μπάφους κι επηρέασε όλη την παρέα, η οποία εξελίχθηκε στην ενοχλητική εκδοχή της μπαφοπαρέας. Γιατί κατά βάση όλα τα καψίματα είναι ίδια. Τι δηλαδή ποιον σπουδαίο άνθρωπο, θα γνωρίσεις σ’ ένα σκυλάδικο, του οποίου την ανθρώπινη επαφή θα “χάσεις” κάνοντας level up στο WoW;
Όποιος προσπαθήσει να σας πείσει ότι το δικό του κάψιμο είναι διαφορετικό, ή ότι το έχει υπό έλεγχο, είναι το ίδιο ακριβώς με το πρεζόνι. Ο λόγος του δεν έχει καμία βαρύτητα.
Που το πάω; Εν ολίγοις, ο μόνος τρόπος να έχεις πραγματικούς φίλους δεν είναι να περάσατε μαζί 6 μήνες στον έβρο, 3 χρόνια στο λύκειο ή 5 χρόνια στη δουλειά. Όλοι μου οι πραγματικοί φίλοι, ανεξάρτητα με το πόσο συχνά τους βλέπω, είναι άνθρωποι που εκτιμώ τον τρόπο σκέψης τους.
Τους θαυμάζω γι’ αυτό που είναι, ακόμη κι αν δεν είναι διάσημοι ή αναγνωρισμένοι. Και το κάψιμό τους είναι σταθερό, αλλά δική τους επιλογή, κι όχι σύμπτωμα της αδράνειας, αλλά προϊόν αναζήτησης και αυτο-αμφισβήτησης. Είναι άνθρωποι που γουστάρω να ακούω να μιλούν.
Αυτοί είναι οι φίλοι μου, κι ας μην με θεωρούν όλοι (καλό) φίλο τους.
Υ.Γ. Επίσης με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που φαίνονται και δείχνουν πως πιστεύουν ότι έχουν περισσότερα να πουν, παρά να ακούσουν (ακόμη κι αν ισχύει). Την θλιβερή πλειονότητα αυτών θα τη βρείτε ονλάιν. (άσχετο, αλλά ήθελα να το πω)
