Στο εντωbetween…
Να σου πω την αλήθεια αναγνώστη μου, σιχαίνομαι αυτή την απόφασή μου, αλλά δεν έχω άλλη επιλογή από το να γράψω ένα ποστ άμεσα προσωπικό. Εννοώ αφορά εμένα κι όχι άλλα πρόσωπα. Ναι ξέρω: “ποιος νομίζεις ότι ενδιαφέρεται για σένα;” αλλά αν το καλοσκεφτείς, αυτό το blog (ενδεχομένως και κάθε* blog) είναι παιδί του εγωισμού και της σοβαροφάνειας, με παρένθετη μητέρα τη ματαιοδοξία.
Τεσπά, δεν υπάρχει, σε λέω τέτοια φάση σαν την φετινή, για να μιλήσω όπως μιλάνε σήμερα οι νέοι, μόνο στις διαφημίσεις. Α κι ένας φίλος μου, από τους περίπου 100, σύμφωνα πάντα με το facebook μου, μιλάει έτσι, ξέρεις ποιος είσαι, είσαι απ’ τα τρελά νερά. Και δεν υπάρχει τέτοια φάση, σαν τη φετινή, γιατί δεν ξέρω πως να το εκφράσω ακριβώς, αλλά νομίζω πως όλοι βρισκόμαστε σε ένα στάδιο επανεφεύρεσης του εαυτού μας.
Κάποια πράγματα είναι σταθερά, π.χ. οι Αθηναίοι (που τελικά έχουν επιβεβαιωμένα μεγαλύτερο κόμπλεξ από αυτό των Θεσσαλονικέων), όταν λένε στις ειδήσεις τους ποιο χωριό καίγεται, δεν μας δείχνουν σε έναν κωλοχάρτη που είναι και πόσο απέχει σε σχέση με την Ακρόπολη, ώστε να καταλαβουμε κι εμείς, που η μόνη φορά που πήγαμε Αθήνα, είχαμε κρεμασμένες φωτογραφικές στο λαιμό, σαν Ασιάτες μέλη γκρουπ τουριστικής εκδρομής. Λένε χωριά και περιοχές αράδα και περιμένουν όλοι στην Ελλάδα να τα γνωρίζουν. Εγωπαθή saute, πλέον, γουρούνια.
Κάποια άλλα πράγματα αλλάζουν, και το παρατηρώ όχι μόνο στην ever-growing μπυροκοιλιά μου, αλλά και στη νοοτροπία των γύρω μου. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω αλλά σαν… σαν… να άρχισαν να ωριμάζουν όλοι γύρω μου. Ίσως να πέφτω θύμα του Matrix phenomenon, που θέλει όταν αλλάζεις τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζεις του κουτάλι, αυτό να λυγίζει, πράγμα που λέει πολλά για το πως βλέπουμε τον εαυτό μας, και κυρίως πως βλέπονται μεταξύ τους οι αδερφοί Wachowski τώρα που ένας φαίνεται να άλλαξε φύλο.
Ίσως, λοιπόν, να αλλάζω εγώ τον τρόπο σκέψης μου, και να μου φαίνεται πως αλλάζουν και οι γύρω μου, ίσως όμως, και όντως να βρίσκονται και οι γύρω μου σε μία περίοδο αλλαγής. Ας υποθέσουμε λοιπόν, πως οι νεοαποκτηθείσες 3 οριζόντιες γραμμές που κοσμούν το σώμα μου κάτω από το στέρνο μου, δεν είναι καλοκαιρινό Michelin phenomenon, ούτε μια βιολογική εκδήλωση της αλλαγής μου. Ας πούμε ότι όντως ο κόσμος αλλάζει γύρω μας.
Παίξαμε το Δεκέμβρη, σπάσαμε τα μαγαζιά, απ’ τα οποία αγοράσαμε το Γενάρη στις εκπτώσεις, κλάψαμε που κάηκε και το τελευταίο πνευμόνι της ΑΘήνας… Και τώρα τι; Παίξαμε, κλάψαμε, ίσως τώρα αρχίζουμε να ωριμάζουμε.
Όχι βέβαια στ’ αλήθεια, αλλά κάτι είναι κι αυτό! Το ερώτημα είναι προς τα που πάμε. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει προορισμός, αλλά κατεύθυνση οφείλουμε να έχουμε. Γιατί μπορεί να λέω κυνικά, ότι γενιόμαστε και πεθαίνουμε παιδιά, απλώς στην πορεία βγάζουμε βυζιά και πέη. (μερικοί ευτραφείς κύριοι κι απ’ τα δύο) Αλλά εντάξει, ίσως λειτουργούμε κάποιες στιγμές το ρημάδι λίγο παραπάνω.
For what it’s worth, η δική μου διαδικασία είναι η εξής. Οραματίζομαι το ιδανικό μου μέλλον και για κάθε μικρό κομμάτι αυτού του παζλ που συμπληρώνεται στην καθημερινότητά μου κάνω στον εαυτό μου την ερώτηση: “αυτό το κομμάτι συμβάλλει στην μελλοντική μου ευτυχία;”. Αν όχι το πετάω. Γι’ αυτό δεν έχω πολλούς φίλους.
*μην τολμήσει κανείς να μου στείλει κανένα link για blog από το χαμόγελο του παιδιού
