Μέτρα και σταθμά
Υπάρχουν συγκρίσιμα και μη, μεγέθη. Υπολογίσιμες ιδιότητες και μη υπολογίσιμες. Και ίσως αυτή να είναι η αιτία κάθε διαφωνίας. Έχουμε μάθει από μικροί, να ποσοτικοποιούμε κάθε τι, και τώρα με τη σειρά μας ζητάμε από τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Κι εδώ υπεισέρχεται ο παράγων της υποκειμενικότητας, όχι μόνο γιατί “ζυγίζουμε” διαφορετικά, αλλά γιατί κάποια πράγματα είμαστε πρόθυμοι να τα βάλουμε στη ζυγαριά, κι άλλα όχι.
Πόσο μ’ αγαπάς; Πως τη βλέπεις τη σχέση μας, θα είμαστε για πολλά χρόνια μαζί; Πόσα παιδιά θες να κάνεις; Σε πόσες γλώσσες θα τους στείλουμε φροντιστήριο; • Πόσα μαθήματα χρωστάς ακόμη; Πότε θα πας φαντάρος; Αφού σ’ αυτή τη δουλειά παίρνεις Χ ευρώ, γιατί δεν ψάχνεις μία με 2Χ ευρώ; Πότε θα παντρευτείς; • Κοίτα αυτόν έχει Mercedes, πόσα λες να βγάζει; Ο άλλος είναι κάθε βδομάδα με άλλη γκόμενα κι εσύ από πότε έχεις να κάνεις σχέση; Πόσα κιλά σηκώνεις στον πάγκο; • Η επιχείρησή του, βγάζει τόσα ακαθάριστα έσοδα, η δική σου;
Ο λόγος που γράφω, είναι όχι μόνο για να γίνει πιο κατανοητό το αυριανό ποστ, αλλά για να υπενθυμίσω ότι κάποια πράγματα έχουν φύγει εκτός μέτρου. Ας προσπαθήσω να γίνω πιο σαφής με ένα παράδειγμα. Πάντα ακούγαμε ότι “οι καιροί είναι δύσκολοι, από οικονομικά, από ανεργία κτλ”, και δεν θέλει ιδιαίτερη αντίληψη για να συμπεράνει κανείς πως η βιοπάλη είναι μία διηνεκής σταθερά στην ανθρώπινη ύπαρξη. Πάντα οι άνθρωποι ζορίζονταν για να επιβιώσουν. Εκτός από τους βασιλιάδες. Αυτοί ζορίζονται μόνο να παντρευτούν.
Κι έτσι λοιπόν αρχίζαμε να ανεβάζουμε τον πήχη του ανταγωνισμού, στα εργασιακά προσόντα, όπως είναι το παράδειγμά μας εδώ. Πτυχίο; Καλύτερα ΑΕΙ! Γλώσσες; Και μία, και δύο, και τρεις, και τέσσερις. Μεταπτυχιακό; Χαλαρά! Προϋπηρεσία; Αμέ! Διδακτορικό; Ντάξει, παιδιά είμαστε; Δίπλωμα οδήγησης μικρού αεροσκάφους; Αχά, το πήρα πριν την κόκκινη ζώνη στο Kumite γιατί πρέπει να έχω και χαρτί, για να αποδείξω ότι έχω ενδιαφέροντα.
Να κάτι που άλλαξε τα τελευταία είκοσι χρόνια: Ο επαγγελματίας από εκεί που είχε μία κλασσική παιδεία, η οποία μπορούσε να περιλαμβάνει ότι του κινεί την περιέργεια, και μία κάποια ειδίκευση, έφτασε στο σημείο να είναι ένα checklist προσόντων. “Βγήκε 2 κιλά. Να τ’ αφήσω;”
Και να κάτι που έμεινε σταθερό: το προσδόκιμο ζωής του ανθρώπου.
Έτσι λοιπόν, όλοι καταλαβαίνουμε ότι αυτό το lifestyle δεν είναι sustainable. Και ως εκ τούτου παρατηρούμε γύρω μας διάφορα ευτράπελα. Αφενός, έχουν αρχίζει να ευτελίζονται τα πτυχία, γιατί όπως ήταν αναμενόμενο, ήρθαν διάφοροι νεάντερταλ και γράφτηκαν στην ΔΑΣΠ και βρήκαν τα θέματα και πίεσαν τον κάθε καραγκιόζη καθηγητή ώστε να πάρει πτυχίο στα 3,5 χρόνια κι αν γίνεται και κανένα μεταπτυχιακό ταυτόχρονα. Και κάνει ακόμη χειρότερη την πραγματικότητα για εσάς που είστε πραγματικά ακαδημαϊκοί τύποι, γιατί τα δίκα σας χαρτιά εξισώνονται με zewasoft, αλλά τέλος πάντων. Αφετέρου, γεμίσαμε από διάφορους άχρηστους διευθυντάδες και επιχειρηματίες με “προσόντα”. http://www.youtube.com/watch?v=zA4sLyHp4Fw
Δεν είναι δουλειά μου να πω αν είναι καλό αυτό που έγινε. Ούτως ή άλλως, έχω και μία άλλη διαφωνία με την αξιοκρατία. Αν πιστεύεις πως σε κάποιον αξίζει να είναι στην κορυφή, αναπόδραστα πιστεύεις πως σε κάποιον αξίζει να είναι στον πάτο. Οπότε αν σου πω, “γάμησέ τους όλους και μην ζυγίσεις τίποτα στη ζωή σου” μπορεί να έρθεις και να μου ζητήσεις τα ρέστα. Οπότε δεν έχει νόημα. Εξάλλου μπορεί να κάνω και λάθος.
Αλλά δεν αφορά μόνο τα εργασιακά αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός. Χίλια δυο πράγματα επιβάλλουν οι άνθρωποι στους εαυτούς τους για να κάνουν level up στο MMORPG της φαντασίας τους. Οι γυναίκες ψάχνοντας τον τέλειο άντρα, στην προσπάθειά τους να είναι πιο όμορφες, αναλαμβάνουν διάφορα quests: décapage και βάψιμο στο ξανθό της Τζούλιας +10 beauty, τακτική αποτρίχωση +20 sexy και +10 xp. Οι άντρες, καλύτερο αυτοκίνητο +25 agility, sixpack κοιλιακών +30 sexy.
Μπορώ να συνεχίσω όλη μέρα έτσι, αλλά καταλαβαίνετε… Εγώ, πάντως, έχω ένα πολύ χαζό rule of thumb, για αυτά τα ερωτήματα που με βασανίζουν. Για κάθε τι στη ζωή μου, αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε στο μέλλον να ενταχτεί σε ένα narrative. Αν δηλαδή, κάποια στιγμή κάνω παιδιά, και η ιστορία για παράδειγμα τότε που πήγα πανεπιστήμιο, έχει κάποιο νόημα για τη συνέχεια, τότε θα συνεχίσω να το κάνω. Αλλά για κάθε τι: θέλω να πάρω iPhone, οκέι, αλλά θα το έχω για να επικοινωνώ με ανθρώπους που είναι διαχρονική και ουσιαστική χρήση; Ή για να παίζω Canabalt όλη μέρα; Εν ολίγοις το ερώτημα που απαντώ: θα είχε ροή η αυτοβιογραφία μου, αν συνέχιζα να κάνω το τάδε;
Πολύ συχνά επιμένω στην απόφασή μου, μέχρι που κάποιες φορές βρίσκω το λάθος μου, αλλάζω σελίδα και πάλι από την αρχή.
