Τελικά τον συμπαθώ τον Γιωργάκη
Eννοώ τον πρωθυπουργό, κατά κόσμον.
Τον GAP, κατά twitter.
Προτού παρεξηγηθώ, ναι, είναι η πηγή του κακού, τα έχει κάνει όλα χειρότερα και αν τον ψηφίσω ποτέ, να μου κοπεί το χέρι. Το δεξί, το καλό, που κάνει τα κλικ.
Το πως τον “συμπαθώ” λοιπόν, θα το εξηγήσω με ένα παράδειγμα: επισκεφτείτε νοητά μια τάξη νηπιαγωγείου που είναι η ώρα που παίζουν με την πλαστελίνη. Σε κάποια θρανία, είναι αυτά τα παιδιά που είναι ιδιοφυΐες και φαίνεται από την αρχή, όπως π.χ. το παιδί που θα φτιάξει μία τέλεια πυραμίδα ή ένα άψογο σκυλάκι. Μετά είναι όλα εκείνα τα παιδάκια που (σαν κι εμένα) θα φτιάξουν μια βλακεία, που θυμίζει τον pingu όταν έχει ατύχημα και θα νομίζουν ότι έκαναν κάτι σπουδαίο.
Στο τελευταίο θρανίο, είναι ένα παιδάκι το οποίο δεν είναι καθυστερημένο ή με κάποια αναπηρία. Aπλά φοράει γυαλιά, του τρέχουν τα σάλια, έχει χώσει την πλαστελίνη στα ρουθούνια του και χτυπάει παλαμάκια.
Αυτό το παιδί είναι ο Γιωργάκης.
